Dag 71: Toubakouta
Door: Jet
Blijf op de hoogte en volg Jet
08 Juni 2019 | Senegal, Toubakouta
Na een ontbijtje en heel wat onderhandelen met een soort Franssprekende Gambianen stapten we om 11 uur op onze gehuurde fietsen. Een stadsfiets en een vouwfiets zonder remmen en twee mountainbikes. We hadden een route van in totaal 30 km uitgezocht met als doel het dorpje Missirah. Maar dan wel 30 km over onverharde wegen in 30 graden ;) klein beetje afzien schijnt gezond te zijn. In het dorpje was een feest gaande met een Kankuran mascotte. Dit is een soort harig bladeren monster die de heksen zou verdrijven. Kinderen zijn er best bang voor dus soms zie je die ineens wegsprinten. Iedere stam heeft een anders geklede Kankuran.
We liepen een stukje naar de kleine haven en snakten toen naar een koud colaatje. Er werd een tafel met vier stoelen voor ons buitengezet, waaraan we uitpuffen en weer een potje duizenden. Een voorbijgaande dame nodigde ons uit op de lunch. Na een uurtje werden we geroepen en gingen we met de hele Senegalese familie op onze knietjes rondom de grote schaal eten zitten. Wij Toubabs kregen een lepel. De rest at lekker met de handen. Het was een heerlijke maaltijd en weer een schitterende herinnering.
De weg terug was toch echt wel afzien. De zadelpijn had zich lekker ontwikkeld en het leek nog een stukje warmer te zijn. We moesten echter wel doorfietsen, want om 5 uur zouden we nog een excursie doen.
Om 5 over 5 kwamen we oververhit aan. Snel fristen we onszelf op. De gids zat al op ons te wachten en begeleidden ons naar de boot. Samen met hem zouden we een tocht gaan maken door de Delta du Saloum. Dit is een 76.000 hectare groot Nationaal park, dat uitmondt in de Noord-Atlantische oceaan. De schipper en de gids namen ons mee naar het schelpen eiland en het vogeleiland waar een hele groep Pelikanen net neerstreek.
Na de tocht aten we wederom heerlijk in een van de slechts uitziende restaurantjes. De chef-kok had lang gekookt in een hotel, maar was nu zijn eigen plek begonnen. Binnen no time had hij zonder te vragen wat we wilden 4 borden op tafel. Precies waar we zin in hadden. Na het eten strompelden we met de laagste energie naar huis, speelden we een spelletje en gingen we lekker naar bed.
We liepen een stukje naar de kleine haven en snakten toen naar een koud colaatje. Er werd een tafel met vier stoelen voor ons buitengezet, waaraan we uitpuffen en weer een potje duizenden. Een voorbijgaande dame nodigde ons uit op de lunch. Na een uurtje werden we geroepen en gingen we met de hele Senegalese familie op onze knietjes rondom de grote schaal eten zitten. Wij Toubabs kregen een lepel. De rest at lekker met de handen. Het was een heerlijke maaltijd en weer een schitterende herinnering.
De weg terug was toch echt wel afzien. De zadelpijn had zich lekker ontwikkeld en het leek nog een stukje warmer te zijn. We moesten echter wel doorfietsen, want om 5 uur zouden we nog een excursie doen.
Om 5 over 5 kwamen we oververhit aan. Snel fristen we onszelf op. De gids zat al op ons te wachten en begeleidden ons naar de boot. Samen met hem zouden we een tocht gaan maken door de Delta du Saloum. Dit is een 76.000 hectare groot Nationaal park, dat uitmondt in de Noord-Atlantische oceaan. De schipper en de gids namen ons mee naar het schelpen eiland en het vogeleiland waar een hele groep Pelikanen net neerstreek.
Na de tocht aten we wederom heerlijk in een van de slechts uitziende restaurantjes. De chef-kok had lang gekookt in een hotel, maar was nu zijn eigen plek begonnen. Binnen no time had hij zonder te vragen wat we wilden 4 borden op tafel. Precies waar we zin in hadden. Na het eten strompelden we met de laagste energie naar huis, speelden we een spelletje en gingen we lekker naar bed.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
